dinsdag 15 mei 2018

Wat kan er veel gebeuren!!

Sinds lange tijd, lieve lezers, bracht ik weer een bezoek aan mijn eigen Blog.
Eigenlijk zou ik mij daar voor moeten schamen! Dubbel schamen want sinds het najaar van 2017 geen enkele update meer!

De tijd vliegt, een behoorlijk afgezaagd gezegde maar eeuwig actueel....

Nu ben ik niet afwezig geweest omdat ik mijn tijd verdeed met dagdromen, de realiteit laat daar weinig ruimte voor. En dat is goed, dagdromen is leuk maar ook dat moet gaan vervelen als het je hoofdbezigheid wordt. En vervelen is een woord dat niet in mijn huis- tuin- en keukenwoordenboek voorkomt. Integendeel.....
Er gebeurt zo veel dat ik heel vaak 's avonds de enorme behoefte voel in een holletje te kruipen om mij af te sluiten van de wereld om mij heen.
Ik ervaar deze avonden dan ook als een soort kleine vakantie in eigen huis: een goed boek, kat op schoot en hondjes aan mijn voeten.

Over hondjes gesproken, helaas heb ik afscheid moeten nemen van hond Déetje, het kleinste uit de roedel van 3. Nou ja, eigenlijk 4 want de kat vindt dat hij daar ook bij hoort.
De beide andere honden, de kat en ik hebben op 4 mei afscheid genomen van Dée die wij (de dierenarts en ik) verder lijden hebben bespaard - zij had leverkanker - door haar in te laten slapen.
Hoe vaak dit ook gebeurt in het leven van een dierenliefhebber, het blijft verdrietig. Maar gelukkig kan je kiezen voor het welzijn van het dier waar je zo van houdt.
Het is beslist wennen voor iedereen!

Maar ook de kat die 19 jaar is, loopt op zijn eindje. Hij geniet nog steeds van het onderdeel zijn van de roedel, ligt graag bij de hondjes in de mand en vindt het heerlijk om op schoot te liggen maar hij wordt echt oud. Natuurlijk hoop je dat hij in zijn slaap overlijdt maar de realiteit is vaak anders en de dag dat toch ik het besluit moet nemen om zijn tegen die tijd niet meer plezierige leven te laten beëindigen, nadert met rasse schreden.
De kat en ik hebben ontzettend veel samen meegemaakt en hem te moeten missen gaat moeilijk worden.

Geboorte en dood zijn twee gebeurtenissen in een leven die onomstotelijk vaststaan maar waarvan je zelden weet wanneer vooral het laatste, gebeurt. Er blijft een verschil tussen het missen van een een dierbare naaste en een geliefd huisdier. Het verdriet kan sterk zijn maar krijgt vaak in het geval van het dier eerder een plekje.

En dan even heel nuchter naar de zakelijke kant. Want ook dat is pure realiteit, vooral als het onmogelijk is om een baan te vinden terwijl je geen inkomen hebt!

Maar er kwam redding van één van de mensen in mijn leven waar ik veel van houd en van wiens
Varras & Roelfsema
familie ik al 45 jaar deel uitmaak zonder dat ik een bloedverwant ben. Er werd mij een part time baan aangeboden op een moment dat ik het niet harder nodig kon hebben! Deze part time baan ga ik
vervullen vanuit mijn eigen, onlangs opgerichte bedrijfje. Want lieve mensen, eens een eigen ondernemer, altijd een eigen ondernemer.
Die 'vrijheid'(met overigens meer uren en verantwoordelijkheden dan werknemer zijn), zit nu eenmaal in het bloed!
En vanuit mijn bedrijfje dat ik Varras & Roelfsema heb gedoopt (klik op de naam of bijgaande logo om naar de website te gaan) ga ik hard op zoek naar aanvullende werkzaamheden.
Ik heb ongelooflijk veel zin in dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven en ga bewijzen dat je nooit te oud bent om opnieuw ondernemer te worden. Of in mijn geval een Freelancer die schrijven, vertalen en fotografie aanbiedt.


Nu we het toch over fotografie hebben, ook daar zijn ontwikkelingen.
                                            
www.ikeroelfsemaphotography.wordpress.com
Ike Roelfsema Photography
Deze passie (naast het schrijven) is weer helemaal in topvorm.
Verschillende dingen inspireren mij. Zoals onverwachte kleine dingen die je misschien over het hoofd ziet als je niet door de lens kijkt. Of de prachtige natuur aan de Waddenkust die geen dag het zelfde is onder invloed van de lucht, de zon, de wind, het jaargetijde.
Of - en dat vind ik een zeer boeiend onderwerp - Vanitas! Daarnaast is mijn interesse voor zwart/wit fotografie (correcter is 'monochroom') weer helemaal terug! En wat geniet ik daarvan!!

Mijn Instagram Account met kleur én zwart wit mag zich op een steeds groter wordend publiek verheugen. Ook het Stilleven, Vanitas en uitsluitend Zwart'/Wit account groeit.
Het werd dus tijd om een eigen website voor mijn foto's te maken. De naam is (als onderdeel van het nieuwe bedrijf) Ike Roefsema Photography. Ook hier even op de link of de foto klikken.

Instagram.... ja, het is een virtuele wereld maar wel met echte mensen ook al ontmoet je ze niet. Maar het onderlinge contact, het enthousiasme en de support is het vermelden waard! Ik ervaar dat steeds opnieuw. Er zijn ook vrienden in het echte leven met een Instagram account maar ook Instagrammers die echte vrienden zijn geworden ook als is dat groepje zeer klein. Doch de waarde van dit groepje is uitermate hoog!

'Je bent zo jong als je je voelt' is niet een uitdrukking die zomaar ineens uit de lucht komt vallen.....
Voor mij geldt het in ieder geval en ik hoop natuurlijk voor jullie ook!

Geniet zoveel mogelijk van dit prachtige voorjaar in aanloop naar een misschien nog veel mooiere zomer!

Helen

vrijdag 3 november 2017

Even bijpraten

   Het is alweer veel te lang geleden dat ik op mijn Nederlandse Blog heb geschreven! Daarom even bijpraten.

   Natuurlijk ben ik heel benieuwd hoe het jullie in de afgelopen weken is vergaan. En of jullie al wennen aan het uurtje terug op de klok waardoor 's middags de lampen weer wat vroeger aan gaan.
Het is echt herfst, na een onverwachte piek in de temperatuur blijft het nu laag in aanloop naar de winter. En die is er sneller dan je denkt! Vooral als je ziet dat er al weer een week Kerstspullen in sommige winkels liggen; mij gaat dat wat te ver. Ondanks dat ik aan het bestaan van Sinterklaas twijfel, blijf ik toch trouw aan deze Nederlandse traditie.

   De reden waarom ik lang niet heb geblogd is dat het schrijven lekker veel tijd in beslag neemt.
@abandonment_issuez (Instagram)
Ik geniet van het schrijven van mijn Engelse verhalen die geïnspireerd zijn op foto's van verlaten panden in alle maten en soorten. De fotografen die zo lief zijn om mij hun prachtige foto's te lenen, zijn zelf ook enthousiast over de verhalen mag blijken uit de feedback. Een voorbeeldje hiervan zie je in de foto waar de reactie van @abandonment_issuez (Instagram) mij bijzonder ontroert.
@sean_explore (Instagram)
Vooral omdat hij mij vertelde dat hij nooit boeken las maar door mijn verhalen is gaan lezen.

 Hetzelfde geldt voor @sean_explore (Instagram) die een 'Shout Out' voor mij op zijn Instagram account heeft gezet, ook deze laat ik hier zien; twee trouwe ambassadeurs die ik een warm hart toedraag!! Klik even op de link om hun accounts te bezoeken!
Wat fijn om te weten dat deze 2 mensen zijn gaan lezen! Want iedereen zou lezen fijn moeten vinden!

   En de verhalen worden grif gelezen! De bezoekersaantallen en unieke klicks op de verhalen lopen snel op. De feedback van anderen is ook bemoedigend!

   Mijn eigen 'Urbex' account op Instagram mag zich verheugen op een groeiend aantal volgers en likes. Ik verzin niet alleen 'Urbex' (Urbex staat voor Urban Explorers) verhalen maar mag het urbexen zelf ook graag doen! Graag benadruk ik nog even de erecode van de Urbexers: 'Je neemt alleen foto's en je laat alleen voetstappen achter'. Dus een groot respect voor de panden en aanwezige eigendommen!

   Dit brengt mij bij mijn andere passie: fotograferen. Dit doe ik al vanaf het moment dat ik een eigen camera had en de liefde groeide toen ik van lieve kennissen de analoge spiegelreflex camera van wijlen zijn moeder kreeg. Uiteraard heb ik die nog.
   In de vakanties draaide mijn digitale Olympus E400 overuren maar werd de laatste jaren vaak vervangen door een 'gewone' camera die in mijn jaszak mee kon. Het meezeulen van de grote cameratas was vaak een heel gedoe. Een cameratas die overigens 25 jaar mijn metgezel is geweest in Europa en Australië! Nu is hij vervangen door een 'camera bag slingshot' die je op je rug draagt en bliksemsnel naar voren kunt schuiven om de camera te pakken. Zelfs het statief kan mee.
De trouwe ouwe die er overigens nog als nieuw uitziet, is nu voor de nodige kabels en de snapshot camera's die niet mee hoeven.  En ik geniet weer van het fotograferen met mijn Olympus die voor mij nog jaren mee kan!!
Foto: Helen Varras

   Het leven neemt een fijne wending en ik kijk uit naar mijn toekomst. Ik hoop van harte dat dit ook voor jullie geldt!

   Kijk naar buiten, niet naar binnen en vooral niet achterom. Buiten is zo veel moois te beleven! In beeld en verhaal!



Lieve herfstgroet,

Helen

woensdag 27 september 2017

Beetje leeg....

.... maar geen, zoals dit in goed Engels heet, 'writers block'

Ken je dat gevoel dat je hoofd en lijf zoveel energie bevatten dat je er een lamp mee zou kunnen laten branden? Of alle schijnwerpers van een stadion!!
Zo'n week heb ik achter de rug en nog is mijn energie niet op, er is nog genoeg.
Toch voel ik mij een beetje leeg. Leeggeschreven is een betere benaming.

De energiestoot krijg ik altijd gratis van de herfst; de prachtige kleuren, de schitterende wolkenpartijen, de koele lucht die je mag inademen. Er is zoveel te zien, te ruiken en te beleven!
Dan word ik uit mijn zomerslaap gewekt. Eerst kleine plaagstootjes en daarna barst het los!
En als je dan ook nog met een goede vriend praat over de gedeelde liefde voor de Scandinavische winters, ja, dan komen de grote energiestoten.

Mijn lijf werd actiever (val je weer van af) en mijn hersens werkten op volle toeren: de verhalen stapelden zich op en vlogen op 'papier'. Vanuit een kort verhaal vormden zich ineens 4 verhalen en er horen er nog twee bij te komen. Ik zit er aan te denken om dat in een e-book vorm als toegift bij mijn eerst volgende boek cadeau te doen. Het is hetzelfde genre; nog even over puzzelen.

De najaarskleuren nodigden ook uit een cover voor mijn volgende boek te maken en nee, ik verklap nog niets! Binnenkort ook praten over een trailer voor dit boek. Spannend vooral omdat dit mijn eerste trailer wordt.
Goed, de verhalen.... in het Nederlands komt er op dit moment weinig uit. Op de achtergrond werk ik aan mijn roman, ook daarvoor zijn de ideeën nog lang niet opgedroogd.
Nu is de aandacht voor de verhalen in het Engels op mijn Blog 'Helen Varras' Story Book', daar is meer dan voldoende inspiratie voor.
Ik droom er niet van (of over) maar word toch 's morgen wakker met ideeën en plannen en ondanks dat ik een vast schema (discipline!!!) aan wil houden, gebeurt het dat ik direct na het ontbijt achter mijn laptop zit en de andere taken naar de middag verschuif. Of ik maak dan aantekeningen of ik schrijf het korte verhaal.

Vorige week heb ik meerdere verhalen geschreven, ook daar haal ik energie uit behalve dat ik het er in stop. Alleen de twee van vrijdag en zondag vroegen meer energie dan ik verwacht had.
Het eerste is 'Anxiety', geïnspireerd door een foto ergens in een verlaten huis genomen.
Ik mocht zelf kiezen welke foto en er waren geen richtlijnen dus ook geen achtergrondverhaal. Dat laatste vooral op mijn verzoek. Zo'n 'abandoned' foto laat ik graag zelf spreken. Ik kijk er naar en kruip er in. De voorwerpen maar ook zeker de manier waarop de fotograaf er naar gekeken heeft, wil ik in mij kunnen opnemen. Waar de fotograaf het hele pand gezien heeft, zie ik alleen maar iets binnen een klein kader.

Geen enkele fotograaf heeft hier bezwaren tegen gehad. Ze willen ook geen van allen het verhaal voordat het op mijn Blog geplaatst wordt, lezen. En heel vaak gebeurt het (vaker wel dan niet) dat het verhaal soms kippenvel bezorgend overeenkomt met de gevoelens van de fotograaf in het betreffende pand. Dat ervaren we dan beiden als heel bijzonder en soms een beetje onaards.

Toen ik door de schitterende galerie van Cameron and Evans Fine Art Photography bladerde, trof mij steeds opnieuw de misschien wel minst mystieke foto. Een foto die mijn hart raakte, waar ik veel verdriet en soms angst in zag. Het origineel werd mij gemaild en schermgroot heb ik het op mij in laten werken.
Daarna ben ik gaan schrijven en schrijven. Ik werd niet de hoofdpersoon maar was wel getuige van zijn enorme verwarring en zijn angst. Het was goed dat hij tegen het eind van het verhaal niet meer bestond; ik raakte emotioneel bij hem betrokken. Het verbaasde mij niet dat mij later verteld werd dat de fotograaf en zijn partner in dat huis enorm veel verdriet ervoeren.

Na dit verhaal had ik op korte termijn een tegenhanger nodig. Niet dat ik rond bleef lopen met 'Anxiety' - ik kon daar gewoon afstand van nemen - maar nu zocht ik naar liefde, romantiek.
Hiervoor gebruikte ik een foto van een Ierse hobby fotograaf.
Ook deze foto bleef maar roepen "ik, ik, ik....". Hetzelfde ritueel, kijken en er inkruipen. Helemaal tot de gedoofde haard op de achtergrond. En zo werd 'Wind of Seasons' geboren. Een verhaal dat zich in Noord Ierland afspeelt. En het begint zoals met alle verhalen, natuurlijk niet in deze tijd.
De hoofdpersoon is uiteraard niet biografisch -zo oud ben ik niet en alle verhalen zijn pure fictie - maar zij en ik delen wel onze liefde voor de herfst.
Eenmaal de laatste woorden geschreven, kwam ik terug in de werkelijkheid en was ik zelfs verbaasd dat ik in mijn eigen keuken zat en niet op een klif aan een woeste zee stond.
Photo: Helen Varras

En daarna was ik een beetje leeg.

Gelukkig kan ik ook
hier genieten van de wind en het uitzicht. Ik deed dat vorige week en maakte bijgaande foto. Het kijken hiernaar houdt het energiepeil in mijn batterijtje op orde!

Ik wens jullie een prachtige herfst!

Helen