woensdag 6 september 2017

Druk, druk druk....

Wie is dat niet tegenwoordig.

Niet iedereen kan het zich veroorloven niets te gaan zitten doen terwijl het geld binnenstroomt, al of niet als rente uit een opgebouwd kapitaal of een onverwachtse meevaller van welke loterij dan ook.

Beide opties zijn niet op mij van toepassing, een vaste baan zou ik graag willen hebben maar heb in dit geval mijn leeftijd niet (meer) mee en heb mij - overigens geheel onvrijwillig - aan moeten sluiten bij het legertje werkloze 55-plussers dat niet meer aan de bak schijnt te kunnen komen maar daar wel enorm z'n best voor doet. En dat terwijl ik toch 4 talen spreek!! :-)
Gelukkig dat schrijven mijn passie is en 'selfpublishing' dankzij het internet mogelijk is, maar nog steeds voorziet het mij niet van het broodnodige inkomen! Wie durf het met mij aan??

Naast het schrijven zoek ik een koper of kopers voor de inhoud van het poppenmuseum van wijlen mijn moeder.
Mijn moeder verzamelde antieke, oude, karakter en levensechte poppen. Een verzameling die zij aanvulde met kleertjes, meubeltjes, echte en miniatuur kinderwagens, wiegjes en babystoelen en kinderserviesjes.
Na haar dood hebben hele lieve vrienden zich daarover ontfermd en een naar mijn moeder vernoemd museum ingericht. Helaas kampen deze lieve vrienden met gezondheidsproblemen en moet het museum opgeheven worden; de inhoud is te koop, of in zijn geheel of in 'onderdelen'.
Mocht één van mijn lezers belangstelling hebben dan graag contact met mij opnemen via het formulier op dit blog.

Ook mijn eigen inrichting moet opgeruimd worden, wat kan een mens allemaal 'verzamelen' in zoveel jaren van zijn (haar) bestaan! En dan heb ik het niet eens over de enorme hoeveelheid boeken!!

Dan is er nog het onderhoud van huis en tuin, ik ben dus even heel erg blij dat het vandaag echt herfstweer is waardoor ik zonder schuldgevoelens binnen aan de slag kan.

Wat ik ook heb gedaan de afgelopen weken, is de vertaling van mijn eerste boekje 'Observaties' dat  nu in het Engels als 'All Sorts Of People !' te koop is. Wereldwijd op vrijwel alle sites waar e-boeken besteld en gedownload worden. Meer informatie op deze pagina waar ik ook de rechtstreekse links naar de verkooppunten op een rijtje heb gezet.
De statistieken vertellen me dat de pagina goed bezocht wordt! Sluit je dus aan bij de eerdere bezoekers... (dank!)

Terwijl ik naar de regen kijk, luister naar klassieke muziek en mijn blog bijwerk, zie ik mij ondanks de noodzaak voor een inkomen, toch als een heel gelukkig mens dat jullie veel gezondheid wenst!

Helen


vrijdag 25 augustus 2017

Verslaafd aan Verbouwen (kort verhaal)

   Carel verheugde zich buitengewoon op zijn pensioen.
Als hem gevraagd werd wat hij daarna ging doen zei hij vol overtuiging: "Verbouwen!!".

   De jongste uit een gezin met 3 jongens: Anton, Bernhard en Carel - de C in plaats van de verwachte K was dus door zijn ouders weloverwogen gekozen.
Een gezin waar iedereen de handen uit de mouwen stak en de kinderen zich al vroeg bewust waren van hun kwaliteiten. En Carel had er vele, sommige deelde hij met anderen maar het verbouwen was van hem.
Niet dat Carel in de gaten had dat anderen afgeleerd hadden zich er mee te bemoeien, daarvoor stond hij te hoog op zijn voetstuk. Daar niet door anderen op gezet maar door zichzelf.

   Hij verheugde zich zó ontzettend op zijn pensioen en de verbouwing waarvan de tekeningen al lang klaarlagen, dat hij niet in de gaten had dat hij hierdoor zijn werk verwaarloosde en de collega's met minder raad en daad terzijde stond. Niemand op kantoor vond het laatste een probleem, integendeel. Maar het eerste wel en ook zijn werkgever kon niet wachten tot Carel vertrok.
Na zo veel jaren vaste dienst was zijn baas nog wel zo netjes een ontroerende afscheidsreceptie te organiseren waar Carel (en op de 5e plaats zijn vrouw Anna) in het middelpunt van de belangstelling stond.
Een receptie waarvan de foto's thuis aan de muur hingen en waar Carel nog graag over mocht praten.

   Hij kon er niet onderuit; de vakantie met Anna, dat had hij haar beloofd en zij verheugde zich op een paar weken alleen met haar man. Want daarna wist Anna (de oudste uit een gezin met 5 dochters: Anna, Bertha, Chrisje, Doortje en Elsje - de ouders waren goede vrienden van de ouders van Carel) begon de grote verbouwing en de volgende vakantie zou nog lang op zich laten wachten.

   Helaas voor Anna was deze vakantie niet zo leuk als ze gehoopt had. Ze lagen veel op het strand; Carel op zijn buik waar hij zijn zelf geschreven en meegebrachte verbouwingsdraaiboek steeds weer opnieuw las.
En tijdens de etentjes in het hotel wist hij over niets anders te praten; ze werd stapelgek van hem en verlangde op een gegeven moment zelfs naar huis waar Carel zich eindelijk kon uitleven.

   Ze waren nu een aantal jaren verder en de grote verbouwing was een feit. Ontegenzeggelijk was Anna blij met het resultaat want eerlijk is eerlijk, verbouwen kon Carel!
Maar tot Anna's grote schrik bleef Carel verbouwen. Niet zo ingrijpend meer als eerst, daar was geen ruimte meer voor, maar toch. Soms had ze het gevoel dat hij het liefst van voren af aan begon en met sommige dingen deed hij dat ook. Vooral de afwerking van het timmer-, verf- en metselwerk. Hij bleef schuren, zagen, bikken en metselen. Horendol werd ze, ze kon steeds slechter tegen die eeuwige herrie. Carel kon er steeds beter tegen: hij vertikte het om oorbeschermers te dragen en had niet in de gaten dat Anna steeds harder moest praten en de televisie steeds een streepje in geluid omhoog ging.

   Eindelijk ging Carel accoord met het voorstel van Anna om er eventjes twee weken tussenuit te gaan in eigen land. Wederom geen succes; na een daverende ruzie midden op de Hoge Veluwe, keerde Carel in zijn eentje terug naar zijn verbouwing.
Anna, die had gedacht dat ze de komende anderhalve week alleen niet leuk zou vinden, genoot met volle teugen van de stilte van de natuur en de leuke gesprekken met de mensen in de stad. Zelfs alleen op een terrasje zitten vond ze leuk en ze begon de stem van Carel, inclusief zijn lofprijzingen aan zijn eigen adres, steeds minder te missen.
Helaas kwam er voor Anna een einde aan deze rust en moest ze terugkeren naar Carel. Maar niet voordat ze een prachtig plan had bedacht om hem het zwijgen op te leggen en een einde te maken aan zijn verbouwingsverslaving.

   Zoals ze wel wist, kreeg ze bij thuiskomst een ellenlange update over wat hij in de anderhalve week gepresteerd had, dat hij alle diepvriesmaaltijden had opgemaakt en hoe laat ze vandaag konden eten. Over Anna's solitaire vakantie werd niets gevraagd. Dit sterkte haar in de overtuiging dat ze zelfs minder opvallend was dan een baksteen en haar besluit stond vast. Ze had er schoon genoeg van en begon de volgende dag vol overgave aan haar voorbereidingen waarvoor ze enkele uren in de stad doorbracht.

   Eindelijk was het dan zover, de Grote Dag met hoofdletters, De Dag dat zij de touwtjes in handen ging nemen.
   Terwijl Carel direct na de lunch even op de bank zijn ogen ging sluiten om nieuwe krachten op te doen - en dat ontaarde altijd in een half uur diepe slaap met bijbehorend gesnurk - verdween Anna naar haar auto waar ze met grote moeite het zware pak uit de kofferbak tilde en naar de garage bracht. De vrolijke linten tot een ingewikkelde strik geknoopt,  trilden onder de inspanning van haar spieren. Met een zucht van opluchting zette ze het ding op de werkbank.
Daarna liep ze op haar tenen naar boven terwijl ze Carel beneden hoorde snurken.

   Geheel verdiept in de uitvoering van haar volgende plan, hoorde ze niet dat Carel wakker was geworden en zonder naar Anna te zoeken, weer naar de garage was gelopen om zijn werkzaamheden te hervatten.
Anna bekeek net haar ietwat uitgezakte halfnaakte lichaam in de grote passpiegel toen ze de cirkelzaag hoorde aanslaan. De cirkelzaag die ze voor Carel had gekocht, de verrassing die hij niet had mogen uitpakken. Nog niet tenminste......

   De enorme schreeuw die door merg en been ging, deed de haren op Anna's lijf recht op staan. Zonder nadenken holde ze naar beneden, de deur uit de garage in waar ze een bijna onherkenbare Carel vond die met lege ogen naar de verzameling ladders, planken en andere bouwmaterialen in de rekken aan het plafond staarde. Naast hem lag de cirkelzaag; de linten vastgelopen in de draaiende as die nog steeds met veel lawaai zijn omwentelingen maakte.

   Anna wist niet of ze lachen of huilen moest, zo had ze Carel nu ook weer niet het zwijgen willen opleggen; dat had ze op een hele andere manier willen doen. Teleurgesteld en verdrietig keek ze omlaag langs haar lijf naar het uiterst pikante rode lingerie setje en dacht: "Toch nog voor niets gekocht..."

Helen



dinsdag 15 augustus 2017

Allemaal lieverds

Toch leuk om te horen waarom ik al een poosje niet op mijn Nederlandse Blog heb geschreven, dat doet een mens goed.

Mijn Engelse Blog heb ik wél bijgehouden met korte verhaaltjes die het resultaat zijn van 'verliefd' worden op foto's. En nee, ik heb het hier niet over foto's van knappe mannen. Alhoewel... op The Sitter ben ik best wel een beetje verliefd geworden. Beslist liefde op het eerste gezicht. Ik zag zijn foto op Instagram en viel als een blok voor zijn prachtige ogen en mond. Al schrijvend werd die verliefdheid heviger. Wat een cultuurschok toen ik aan het einde van het verhaal ineens in de 21ste eeuw terugkwam! Maar The Sitter mag voorlopig mijn desktop sieren.

Ik heb het over foto's van 'abandoned places and derelict houses'. En niet van de minste fotografen! Ik ben dan ook zo blij met diegenen die mij toestemming geven hun foto's te lenen voor mijn korte verhalen.
Abandoned (verlaten) huizen, fabrieken en zelfs laboratoria zijn over de hele wereld te vinden. Ook in Zweden waar ik korte tijd mocht vertoeven en ook ik heb mij 'schuldig'gemaakt aan het verkennen ervan. Maar zoals de erecode van deze wereldwijde groep verkenners luidt: "bewonderen, fotograferen maar met respect en niets meenemen".

Het Blog dat jullie nu bezoeken liep dus even achter, net als het schrijven aan mijn boek, Ik heb geen 'writers block', ik heb het gewoon even uit mijn hoofd moeten zetten. Neem van mij aan dat dit niet gemakkelijk is. Verhalen draaien nu eenmaal rond in mijn hoofd. De grote lijnen van mijn boek (de details noteer ik keurig in mijn schrift) en de korte verhalen die soms binnen een uur klaar zijn maar soms een paar dagen moeten groeien.

Waarom ik dan wel even 'afwezig' ben geweest? Deze zomer heb ik erg veel aanloop zoals dat heet; veel verwachte en onverwachte visite. Maar ook logées die veel gezelligheid en gesprekken meenemen. Sommigen heb ik lang niet gezien, anderen minder lang maar allemaal zeer welkom.
Ook de telefoon staat zelden stil. Er wordt wat gepraat in huize Helen!

En dan komt het punt dat mijn hoofd een beetje erg vol wordt en ik mijn laatjes 's avonds niet meer dicht krijg; er hangt van alles uit: losse notities, gesprekken, achterstallige huishoudelijke zaken zo
als de tuin, auto wassen, strijkwerk (dat ik als erg rustgevend ervaar, een soort therapie), de ergernis om een onwillige laptop in afwachting van de 'nieuwe' en 1000 en 1 andere kleine dingetjes die zich langzamerhand opstapelen.

Onder mijn lezers zullen ongetwijfeld mensen zijn die dit herkennen.

Het wordt tijd om terug te keren naar een vast ritme, mijn boek en naar Helen.
Maar eerst de lopende afspraken want eerlijk is eerlijk, mijn gasten zijn allemaal lieverds!

Helen